من همچو حلزون های منزوی در کنج باغها خانه به دوشم .

کاشانه بر دوش می کشم کلبه ای چوبی با تمام خاطرات

که سیاهند یا خاکستری یا تکه پاره ...

مرا در یابید خرگوشکان دشت های بهت و آواز

مرا بخوان با نام ای آنکه آشنایمی

من تنهایم همچو بادی ولگرد در خیابان های یک طرفه ی عشق

و مرموز همچو رشد گیاهی در فصلی بی ایمان بر خاکی مقدس ...