من همچو حلزون های منزوی در کنج باغها خانه به دوشم .

کاشانه بر دوش می کشم کلبه ای چوبی با تمام خاطرات

که سیاهند یا خاکستری یا تکه پاره ...

مرا در یابید خرگوشکان دشت های بهت و آواز

مرا بخوان با نام ای آنکه آشنایمی

من تنهایم همچو بادی ولگرد در خیابان های یک طرفه ی عشق

و مرموز همچو رشد گیاهی در فصلی بی ایمان بر خاکی مقدس ...

هر کی تونست تو موبایل خودش این متنو در کمتر از ۵۰ ثانیه بنویسه اسمشو تو بخش نظرات وارد کنه

salam man nemidanam ke chera migooyand asb heivane najibist kabutar zibast va chera dar  ghafase hichkasi karkas nist gole shabdar che kam az laleye ghermez darad  

خورشید بی آنکه ذره ای از وجودش را دریغ کند می تابید و می تابید و می تابید.

و مردمان بی آنکه بدانند چگونه دوباره زنده اند بی آنکه خورشید را ببینند زندگی می کردند

و خورشید باز می تابید و می تابید و می تابید

هنگام غروب خورشید با چشمان سرخش که پر از اشک بود زمین را می نگریست

در انتظار لبخندی بود یا دستی که به نشانه ی محبت یا تشکر به سویش دراز شود

ولی زمینیان باز زندگی می کردند و خورشید را نمی دیدند

خورشید رفت و ماه آمد

ماه،این ماده ی معصوم ،نور سفید خویش را با تمام معصومیتش نثار زمینیان خفته کرد تا باز زندگی کنند

ولی آنها باز هم ماه را نمی دیدند

ماه هنگام طلوع خورشید در انتظار دستی برای محبت یا تشکر بود

ولی زمینیان ماه را هم ندیدند . ماه رفت خورشید آمد .....

تا کی می خواهیم این نعمت ها را ببینیم و نبینیم

تا کی می خواهیم از زندگی شکوه کنیم

قدر آنچه خدا داده را نمی دانیم

ما نا شکریم

خداوند را عذاب می دهیم

حرفی به من بزن، تویی که شب هایت بوی اشک می دهد،

حرفی به من بزن ،تویی که دستانت اشنای گونه هایت است ،

حرفی به من بزن، آیا آن کسی که این جسم آشنا را به تو بخشیده ،

جز درک حس زیبای زنده بودن از تو چه می خواهد ؟

می توان با بهانه ی ساده ای مرگ را انتظار کشید،عشق

می توان خدا را جست وجو کرد

می توان خدا را یافت،در همین نزدیکی

آری می توان خدا را در میان تکه پاره های نامه های عاشقانه یافت

می توان خدا را در ابری یافت که می بارد

می توان خدا را دید،دید

خدا گنجشکی است که تکه نانی بر منقار دارد،پرواز می کند

خدا انسانی است که شبها پای سجاده می گرید

خدا علی است که سر در چاه می گرید

خدا فاطمه است که با پهلوی شکسته از دنیا می رود

خدا حسین است که تشنه لب از دنیا می رود

خدا مهدی است که هست و می آید

خدا،خداست

خدا.......

ما در رشد سریع مکعبهای سیمانی گم شده ایم

ما داریم خویش را روی زمینی که از نفس کشیدن باز مانده دفن می کنیم

دستان ما دیگر در معصومیت خاک باغچه سبز نمی شوند

و ما همدیگر را با نفس هامان آلوده می سازیم

ما به نومیدی معتادیم،ما  خوشبختی را غریبانه می نگریم

و ما ،ما بودن خویش را میان ماهای زیادی از مردمان از دست داده ایم

ما نخواستیم تا بتوانیم زندگی کنیم

ما می توانستیم شاد باشیم

با هم باشیم،زندگی کنیم ، نخواستیم و نشد

ما داریم میمیریم روی زمین . ما انسان ها قدر خود را نمی دانیم

و بی آنکه بدانیم از کجا و برای چه آمده ایم ،به جایی می رویم که نمی دانیم کجاست ؟

ما تباه شدیم ،آیا کسی دوباره سیب را از باغ  انزوا خواهد چید ؟
آیا دختر دوباره با حسرت کنار پنجره خواهد نشست در انتظار بهاری دیگر ؟

آیا پرستو ها عاشقانه به سمت کلبه های خویش خواهند پرید ؟

آیا عشق خواهد زایید ؟

نه عشق مرده است و زمین دارد می میرد

می خواهم پا بر خاک مقدس نهم

می خواهم نسیم نوازشم کند

می خواهم باد را در آغوش گیرم

من دلم روی زمین می گیرد

آسمان می خواهم
می خواهم با کبوتر های غربت هم پرواز شوم

می خواهم تا اوج با خویشتن تنها باشم

من مردم نمی خواهم

من نمی دانم که چرا مردم از شب می ترسند

و هر که از شب نترسد قهرمان است

خدای من آه خدای من چگونه می شود از شب از شبی این چنین آرام ترسید

شبی که مردمان در سیاهی آن چهره ی منفورشان را پنهان می کنند

شب ای شب معصوم

آه ای شب معصوم

از همگی معذرت میخوام فقط اونی که اسمشو ننوشته بود خودشو معرفی کنه بازم واستون از اون پستای قبلی میزارم

بای

bazam man

khoobin ?

che khabara

manam ke motad kardin

zood zood miam vasatoon post mizaram

oonam az noe moakhraf

bebinin age didin kheili cherto pala migam mitoonin mano az web bendazin biroon khob ?

khob

arzam be hozooretoon ke man harfe khassi vase goftan nadaram

faghat khastam begam salam

va nazar bedahid baba

montazeram

az neveshtane id jeddan parhiz konid

az nazar dadan be neveshtehaye chert mazoorim

az noore cheshman ham badan pazirayi mishavad

inam az neveshteye man

chert boood mage na

khob are

hagh darin alan be salamatiye man az nazare ravani shak konin

bazam mazerat age khastin delete konin

bye bye

man sonnat shekani kardam khastam injoori type konam age badetoon oomad nazar bedin az in be bad bazam farsi mizanam khob ?

khastam shekaste piroozio be khodam tasliat begam va tarafdarash

faghat ye nokte ke ma emsal pooze eshteghlalo zadim

ma 3 shodim oona 4

ma jame hazfi boodim oona na

hamin

dar edame

mikhastam ye noktaro begam oonam in ke darim motasefane too webblog maskhare bazi dar miyarim

nemidoonam hesse mane

faghat harfayiro ke az ino oon gharz migirimo minevisim

mikhastam hoshdar bedam shayadam man eshteba mikonam

yani omidvaram faghat hamin bye

عشق یعنی با تو خواندن از جنون ،

عشق یعنی سوختنها از درون،

عشق یعنی سوختن تا ساختن ،

عشق یعنی عقل و دین را باختن ،

عشق یعنی دل تراشیدن ز گل ،

عشق یعنی گم شدن در باغ دل ،

عشق یعنی تو ملامت کن مرا،

عشق یعنی می ستایم من تو را ،

عشق یعنی در پی تو در به در ،

عشق یعنی یک بیابان درد سر،

عشق یعنی با تو آغاز سفر ،

عشق یعنی قلبی آماج خطر،

عشق یعنی تو بران از خود مرا ،

عشق یعنی باز می خوانم تو را ،

عشق یعنی بگذری از آبرو ،

عشق یعنی کلبه های آرزو،

عشق یعنی با تو گشتن هم کلام،

عشق یعنی شاخه ای گل در سبد ،

عشق یعنی دل سپردن تا ابد ،

عشق یعنی سروهای سر بلند ،

عشق یعنی خارها هم گل کنند،

عشق یعنی تو بسوزانی مرا ،

عشق یعنی سایه بانم من تو را ،

عشق یعنی بشکنی قلب مرا ،

عشق یعنی می پرستم من تو را،

عشق یعنی آن نخستین حرفها ،

عشق یعنی در میان برفها،

عشق یعنی یاد آن روز نخست ،

عشق یعنی هر چه در آن یاد توست،

عشق یعنی تک درختی در کویر ،

عشق یعنی عاشقانی سر به زیر،

عشق یعنی بگذری از هفت خان ،

عشق یعنی آرش و تیر و کمان ....

•   I asked God to take away my pain.
•   God said, No. It is not for me to take away, but for you to give it up.
•   I asked God to make my handicapped child whole.
•   God said, No. Her spirit was whole, her body was only temporary.
•   I asked God to grant me patience.
•   God said, No.
•   Patience is a by-product of tribulations; it isn’t granted, it is earned.
•   I asked God to give me happiness.
•   God said, No. I give you blessings. Happiness is up to you.
•   I asked God to spare me pain.
•   God said, No. Suffering draws you apart from worldly cares and brings you closer to me.
•   I asked God to make my spirit grow.
•   God said, No.You must grow on your own, but I will prune you to make you fruitful.
•   I asked for all things that I might enjoy life.
•   God said, No. I will give you life so that you may enjoy all things.
•   I ask God to help me LOVE others, as much as he loves me.
دعای زيبا
 از خدا خواستم عادت های زشت را ترکم بدهد .
خدا فرمود : خودت بايد آنها را رها کنی.
  از او خواستم روحم را رشد دهد .
فرمود : نه تو خودت بايد رشد کنی .
من فقط شاخ و برگ اضافی ات را هرس می کنم تا بارور شوی .
  از او خواستم لااقل به من صبر عطا کند .
فرمود : صبر حاصل سختی و رنج است .
عطا کردنی نيست ، آموختنی است .
  گفتم : مراخوشبخت کن .
فرمود : ” نعمت ” از من خوشبخت شدن ازتو .
  از خدا خواستم کمکم کند همان قدر که او مرا دوست دارد ، من هم ديگران را دوست بدارم .

و سبزه ها به صحرا ها خشکیدند و ماهیان به دریاها خشکیدند ،

و خاک زآن پس مردگانش را به خود نپذیرفت ،

شب در تمام پنجره های پریده رنگ مانند یک تصور مشکوک پیوسته در تراکم و طغیان بود ،

و راه ها ادامه ی خود را در تیرگی رها کردند ،

دیگر کسی به عشق نیندیشید ،

دیگر کسی به فتح نیندیشید و هیچکس دیگر به هیچ چیز نیندیشید

زندگی می گوید اما باز باید زیست،باید زیست،باید زیست ،

انسان در تمام این سالها پیش نرفته، فقط فرو رفته،

فرو رفته در مردابی از گناه و پستی و ذلت،

انسان دیگر خلیفه ی خدا نیست ،

انسان روی زمین دارد می میرد ،

آری انسان شاید حتی لیاقت مردن را هم ندارد !!!!!!

 این را برای کسی می نویسم که اندوه پرست است،

هر شب زانوانش را بغل می کند و اشک غربت بر گونه هایش جاری می گردد،

هر شب به یاد روز رفته بر باد  می گرید و حسرت روز های گذشته را می خورد ،

به آسمان می نگرد و گلایه می کند از خدا که چرا تنهاست؟!

گوش کن !!!

تو تنها نیستی

آسمان را بنگر در شبی تاریک ،ستاره ای را خواهی دید که برایت چشمک می زند پس آسمان تنهایت نگذاشته

زمین را بنگر، گیاهی را خواهی دید در تکاپوست برای سر از خاک بر آوردن از بهر تو،

و تمام کاینات که برای تو در جنب و جوشند،

و خدا

که بالاتر از همه تو را می نگرد

و می خواهد شکر نعمتش را به جای آوری

و قدر عافیت بدانی و شاد زندگی کنی تا او نیز شاد دشود.

نه صدایی

و خیره می شوم :

نه ز یک برگ جنبشی

و نام من که نفس آن همه پاکی بود دیگر غبار مقبره ها را هم بر هم نمی زند.

آیا زمان آن نرسیده است که این دریچه باز شود؟ باز، باز ،باز ؟!

و مرد، بر جنازه ی مرده ی خویش زاری کنان نماز گزارد؟!

شاید پرنده بود که نالید ،یا باد در میان درختان، یا من که در برابر بن بست قلب خود چون موجی از تاسف و شرم و درد بالا می آمدم  و از میان پنجره می دیدم که آن دو دست،

آن دو سرزنش تلخ و همچنان دراز به سوی من، در روشنایی سپیده دمی کاذب تحلیل می روند و یک صدا که در افق سرد فریاد زد :

خداحافظ