می خواهم تا نیمه شب ها سر بر خاک در گاهت بسایم. می خواهم تا در دل شب تار عاشقانه و برهنه ، دل بر آستانت آرم . می خواهم تا جامه دران بر ساحت قدست اشک بریزم. می خواهم تا تنها بیایم تنها. می خواهم تا در خلوت با تو بگویم. می خواهم مستانه ببویمت، عاشقانه بخوانمت. و مجنون وار به معاشقه ات بنشینم. می خواهم  به دیدارت آیم اما اگر زمانی توفیق نصیبم شود تنها نمی بینمت که  قبل  از دیدار دست به دامانت می آویزم و به جلالت سوگند رهایت  نمی کنم الّا از این دارفانی رهایم کنی. به کبریائیت قسم چنگ به  ریسمان رحمتت در می آویزم و رهایت نمی کنم تا رهایم نکنی.

سلام . (بازم یه داستان کوتاه . یه خورده طولانیه ولی خالی از لطف نیست)

تقدیم به تو

 که چراغ های جانمان در طوفان غربت هنوز برای تو روشن مانده اند

 و بدان امید که این چراغ ها به چهل برسند

چند سالي از فوت مادر مي‌گذشت. دخترك با پدر زندگي مي‌كرد؛ پدري مهربان كه براي او، هم پدر بود و هم مادر؛ آن قدر كه حتي لحظه‌اي جدا شدن از او هم، براي دخترك، خيلي خيلي سخت بود. پدر، چراغ فروش بود. او، روزها، براي فروختن چراغ فانوس، از خانه بيرون مي‌رفت و شب -وقتي هوا، تازه تاريك شده بود- به خانه برمي‌گشت. دخترك هم، تمام روز را در خانه مي‌ماند و قالي مي‌بافت. او - همين طور كه كار مي كرد- در خيال خودش با پدر حرف مي زد، براي او شعر مي‌خواند و قصّه مي‌گفت. با او درد دل مي‌كرد و از غصّه‌هايش مي‌گفت. بله، دخترك، لحظه‌اي هم پدر را از ياد نمي‌برد.

دخترك، يك كار ديگر هم مي‌كرد. او، هر شب - وقتي آسمان مي‌خواست تاريك شود-  فانوسي روشن مي‌كرد، از اتاق بيرون مي‌آمد و فانوس را به درخت جلوي خانه آويزان مي‌كرد. بعد زير درخت مي‌نشست و منتظر مي‌ماند. آن قدر صبر مي‌كرد تا پدر از راه مي‌رسيد و با هم به خانه مي‌رفتند؛ امّا واي از وقتي كه پدر كمي دير مي‌كرد! آن وقت بود كه نگراني به جان دخترك مي‌افتاد. بلند مي‌شد، فانوس را از شاخه بر مي‌داشت و به دست مي‌گرفت. به اطراف نگاه مي‌كرد. به اين سو و آن سو مي‌رفت. تا جايي كه جرأت داشت، جلو مي‌رفت. پدر را صدا مي‌كرد. براي او دعا مي‌كرد. از خدا، سلامتي او را مي‌خواست. غصّه مي‌خورد و گريه مي‌كرد و خلاصه دلش آرام نمي‌گرفت؛ امّا بالاخره پدر مي‌آمد، دخترك را در آغوش مي‌گرفت، نوازشش مي‌كرد و او را مي‌بوسيد. بعد فانوس را برمي‌داشت و -‌ همين‌طور كه دختر كوچك و مهربانش را بغل كرده بود- به خانه مي‌آمد.

پدر و دختر، مهربان‌ترين پدر و دختر دنيا بودند، درست مثل همه‌ي پدرها و بچّه‌ها! روزها، همين طور مي‌گذشت و مي‌گذشت تا اين‌كه زمستان سرد از راه رسيد. هوا خيلي سرد شده بود. سوز و سرما بيداد مي‌كرد. شومينه‌ي هيزمي هر چه تلاش مي‌كرد نمي‌توانست خانه را گرم كند. پدر، صبح‌ها، با لباس گرم از خانه خارج مي‌شد و وقتي برمي‌گشت، دست‌هايش از سرما يخ زده بود! آن وقت دخترك، براي او چاي گرم مي‌آورد، كنار شومينه مي‌نشستند و همين طور كه چاي مي‌خوردند از اتّفاقات روز صحبت مي‌كردند.

زمستان فصل سختي بود؛ فصل سرما، فصل نگراني! يكي از شب‌ها هوا خيلي سرد شد؛ آن قدر كه حتّي، بخار روي پنجره‌ها هم يخ بست. آن شب، تا صبح برف باريد؛ آن قدر كه همه جا سفيد پوش شد. دخترك، تمام شب رو به پنجره‌ي بخار گرفته‌ي اتاق نگاه كرد. او، حتّي لحظه‌اي هم خوابش نبرد. دلش آرام نداشت. نگران شده بود؛ نگران فردا، مي‌ترسيد كه پدر در اين سرما بيمار شود؛ يا حيوانات وحشي به او حمله كنند و يا براي او، اتّفاق ديگر بيافتد. نمي‌دانست بايد چه كند. به پدر چه بگويد. از او چه بخواهد! نزديك صبح شد. نگراني دخترك بيشتر و بيشتر شد. كم كم، وقت رفتن پدر مي‌رسيد. بايد چاره‌اي مي‌كرد. نور خورشيد، كم كم به ديوار خانه مي‌افتاد كه دخترك تصميمش را گرفت. با خود گفت: «از پدر خواهش مي‌كنم كه اين يك روز را به كار نرود. براي او مي‌گويم كه مي‌ترسم و نگران هستم. شايد قبول كند و در خانه بماند. اين تنها چاره‌ی من است.» هوا روشن شد. مثل هر روز، پدر به اتاق دخترك آمد كه بيدارش كند؛ اما با تعجّب ديد كه دخترش بيدار است. از سر و وضع او فهميد كه حال مناسبي ندارد. پرسيد: «دخترم، تو نخوابيدي؟!»

دخترك با ناراحتي جواب داد: «نه.»

پدر با تعجب پرسيد: «چرا؟»

دخترك كه نمي‌دانست از كجا شروع كند پاسخ داد: «خوابم نبرد.»

پدر كه حالا نگران هم شده بود سؤال كرد: «چرا؟ مگر طوري شده؟!»

دخترك كه حالا فرصت را مناسب مي‌ديد گفت: «پدر، مي‌شود امروز در خانه بمانيد؟ هوا خيلي سرد است. طوفان هم كه مي‌آيد. برف هم خيلي زياد است. پدر، من مي‌ترسم برايتان اتفاقي بيافتد. خواهش مي‌كنم نرويد!»

پدر ناراحت شد. او نگران‌تر شده بود امّا چاره‌اي جز رفتن نداشت. نمي‌توانست در خانه بماند. بايد مي‌رفت؛ امّا با دخترش چه مي‌كرد؛ سر او را روي پايش گذاشت. نوازشش كرد. با او صحبت كرد و از او خواست كه نگران نباشد و صبر كند. آن‌ها خيلي حرف‌ها با هم زدند. مدّت زيادي طول كشيد تا دخترك آرام شد و توانست با پدر خداحافظي كند. پدر كلاهش را پايين كشيد. شالش را به دور صورتش پيچيد. به طرف در رفت. در كه باز شد، سوزِ برف خانه را پر كرد. او به زحمت از در خارج شد و دخترش را به خدا سپرد. آن روز براي دخترك روز خيلي سختي بود؛ روزي پر از ترس و ناراحتي، پر از غصّه و گريه. دخترك از نزديك پنجره كنار نمي‌رفت. تمام مدّت نگاهش به راه بود. فقط بخار شيشه را پاك مي كرد و چشم به راه مي‌دوخت. او حتّي خوردن نهار و بافتن قالي را فراموش كرد. او فقط پدر را مي‌خواست و بس. تنها كاري كه كرد اين بود كه خانه را تميز كرد تا پدر را خوشحال كند و براي آمادن او آماده‌تر شود. شايد آن روز به اندازه‌ی يك ماه طول كشيد. آن قدر طول كشيد تا خورشيد هم خسته شد و پايين آمد. آسمانِ گرفته و ابري، كم كم قرمز رنگ شد. دخترك آماده شد. آن روز سخت، رو به پايان بود. دخترك فانوس را برداشت. شعله‌ی كوچكي از شومينه‌ي چوبي گرفت و به فانوس زد. فانوس روشن شد. دخترك پالتواش را پوشيد. شالش را پيچيد. دستكش هايش را دست كرد. فانوس را برداشت و به طرف حياط رفت. از لاي در، سوز سرما، به پوست نازك صورتش خورد. سردش شد؛ خيلي سرد! قفل در را باز كرد. دستش را به در چوبي گذاشت و آن را هل داد. در باز شد؛ امّا به سختي. باد، او را به عقب هل داد. آه، چه باد نامردي! دخترك به هر زحمتي خارج شد. برف هنوز به شدت مي‌باريد. همه جا سفيد شده بود؛ درخت‌ها، نرده‌ها، در، زمين، همه چيز و همه جا سفيد بود. پاي دخترك در برف‌ها فرو رفت. فانوس را محكم‌تر گرفت. انگار هوا، زودتر از شب‌هاي ديگر تاريك شده بود! دخترك مي‌ترسيد؛ امّا محبّت پدر او را بيرون مي‌كشيد. به چند متري درخت رسيد. حالا تا بالاي زانوهايش در برف فرو رفته بود. دانه‌هاي برف روي مژه‌هايش مي‌نشست و جلوي ديدش را مي‌گرفت. دخترك با تمام توان جلو مي‌رفت؛ امّا زور باد هم كم نبود. حالا او كنار درخت بود. فانوس را بالا برد. شاخه‌هاي درخت پر از برف شده بود. دست كوچك دخترك، برف‌ها را كنار زد. شاخه‌ي يخ زده معلوم شد. دخترك فانوس را به شاخه‌ي هميشگي آويخت. باد نمي‌گذاشت درخت آرام بماند. فانوس به شدّت تكان مي‌خورد. باد تلاش مي‌كرد، شعله‌ي كوچك فانوس را خاموش كند؛ امّا شيشه‌ي دور شعله مانع آن بود. انگار دل فانوس هم براي دخترك مي‌سوخت. عجيب بود! هر شب نور فانوس جاي زيادي را روشن مي‌كرد؛ ولي امشب چرا اين طور نبود؟ نور فانوس خيلي كم به نظر مي رسيد! برف و باد هم وضع را بدتر كرده بود. دخترك بيشتر مي‌ترسيد! چند بار پدر را صدا زد. دلش به خدا اميدوار بود. جوابي نيامد. دو باره صدا زد. كسي چيزي نگفت. دخترك وحشت كرد. پس پدر كجا بود؟! بدنش مي‌لرزيد. دندان‌هايش به هم مي‌خورد؛ هم از سرما و هم از ترس. لب‌هايش هم از سوز سرما خشك شده بود. ديگر بخار دهانش هم گرماي زيادي نداشت. با نگراني به خانه برگشت؛ فكري به سرش زده بود. به انباري رفت. یك فانوس ديگر برداشت. آن را هم روشن كرد. بيرون دويد، به درخت رسيد. فانوس را بالاتر برد. به شاخه‌ي ديگر درخت زد. حالا نور كمي بيشتر شده بود. «پدر، پدر»! جوابي نيامد. دو باره به طرف اتاق دويد. آه! درِ خانه باز مانده بود. باد شومينه‌ی چوبي را خاموش كرده بود. خانه سردتر شده بود. دخترك به طرف انباري رفت. ديگر هيچ چيز برايش مهم نبود! دو چراغ نفتي ديگر برداشت. كبريت را پيدا نكرد. به حياط دويد. انگشتان دستش تقريباً يخ بسته بود. يكي از فانوس‌ها را برداشت. به اتاق آمد نگراني‌اش، لحظه به لحظه بيشتر مي‌شد. اشك گرم روي گونه‌هاي يخ زده‌اش مي‌غلطيد. او هنوز منتظر پدر بود. پدر گفته بود كه مي‌آيد. به انبار رفت؛ چاره‌ي بهتري پيدا كرده بود. فانوس‌ها را يكي يكي روشن كرد. يكي، دو تا، سه تا، ده تا و هر چه فانوس بود را روشن كرد. اتاق پر از نور شده بود. بله، با اين كار حتماً پدر را پيدا مي‌كرد. يا لااقل پدر از دور چراغ‌ها را مي‌ديد. شايد راه را گم كرده بود. دخترك بلند شد. دو تا از فانوس‌ها را به دست گرفت. به حياط آمد. سرما كشنده بود! طوفان و بوران شديدتر شده بود. برف، تا كمر دخترك بالا آمده بود. از بين آن همه برف، رسيدن خيلي سخت بود؛ امّا او مي‌رفت. سرما را نمي‌فهميد. خسته بود. گريه مي‌كرد. پدر را صدا مي‌زد. به اين طرف و آن طرف مي‌دويد. زمين مي‌خورد ولي باز بلند مي‌شد و مي‌دويد. صورتش پر از برف شده بود. لباس خيسش از سرما يخ بسته بود. آن قدر بين درخت و اتاق دويده بود كه جاي پايش روي برف‌ها گود شده بود. او هر بار به اتاق مي‌رفت و با دو فانوس روشن برمي‌گشت؛ آن وقت فانوس‌ها را به درخت آويزيان مي‌كرد و باز به اتاق مي‌رفت. حالا ديگر هواي اتاق با حياط فرقي نداشت! بی‌چاره دخترك! او خسته و يخ زده بود. حال خيلي بدي داشت. كم كم بي‌حال و بي‌حال‌تر مي‌شد. گاهي هم با صدايي ضعيف پدر را صدا مي‌زد. ديگر حتّي قدرت راه رفتن هم نداشت. او تمام تلاشش را كرده بود و همه‌ي چراغ‌ها را به حياط آورده بود. درخت پر از فانوس شده بود، پر از چراغ. دخترك بی‌چاره چهل چراغ نفتي را به درخت آويخته بود. دخترك از نفس افتاد. بدنش بي‌حس شد. همان جا، پاي درخت، روي برف‌ها افتاد. پدر را صدا كرد؛ امّا با صدايي كه فقط خودش مي‌شنيد: «پدر، كجايي؟ چرا نمي‌آيي؟ چرا جواب نمي‌دهي؟ مگر خودت نگفتي برمي‌گردم؟ مگر نگفتي زود مي‌آيم؟ مگر نگفتي انتظارت زود به پايان مي‌رسد؟! پدر مي‌دانم من را فراموش نكرده‌اي؛ امّا نمي‌دانم كجا به دنبالت بگردم! نكند، نكند برايت اتّفاقي افتاده باشد! نكند بين برف‌ها افتاده باشي و پايت شكسته باشد! بابا، هوا تاريك شده. آتش شومينه هم خاموش شده. بابا، خانه سرد است. دخترت هم بي‌حال شده. انگار دارد مي‌ميرد! بابا، ببين چه قدر چراغ برايت روشن كرده‌ام. ببين همه جا را پر از نور كرده‌ام. بابا، خيلي دير كرده‌اي. خيلي صبر كرده‌ام. نكند نمي‌خواهي برگردي! بابا، بابا، تو كه نمي‌خواستي به اين زودي‌ها بيايي، چرا به من چيزي نگفتي؟! چرا مرا با خودت نبردي؟! من فرزند كوچك توام. بدون تو نمي‌توانم زندگي كنم. راستي فكر نكني نااميد مي‌شوم؛ نه؛ مي‌دانم كه مي‌آيي‌. مي‌دانم كه بر مي‌گردي. فقط مي‌ترسم كه تا تو بيايي، من… !

بابا جان، درِ خانه را بسته‌ام. هنوز هوايش بهتر از حياط است. همه جا را تميز كرده‌ام؛ فقط براي تو! بابا جان، تو برگرد؛ اگر من هم نبودم عيبي ندارد. تو برگرد. در بیابان نمان؛ هوا سرد است. باباي مهربان، اين چراغ‌ها را ببين. اين‌ها را براي تو زده‌ام. بابا راه را براي تو روشن كرده‌ام. بابا جان، من تمام تلاشم را كردم. بيش از اين كاري بلد نبودم. بابا جان، …»

دخترك چند لحظه از حال رفت. بيشتر تن كوچكش زير برف‌هاي سرد پنهان شده بود؛ فقط صورت و دست‌هاي كوچكش بيرون مانده بود . چند لحظه‌ی بعد، چشمهاي بي‌رمق دخترك باز شد. به راه نگاه كرد. پدر هنوز نيامده بود. به چراغ‌ها نگاه كرد. لب هاي ترك خورده‌اش را باز كرد و به آرامي گفت: «اي چراغ‌ها، اي فانوس‌ها، شما به باباي من بگوييد كه تمام تلاشم را براي آمدنش كردم. شما بگوييد كه منتظر او بودم. شما بگوييد كه من، چهل چراغ براي او روشن كردم. شما بگوييد كه حتي بعد از مردن هم منتظر او هستم، شما …»

پلك‌هاي دخترك دو باره روي هم نشست. برف لحظه به لحظه بيشتر مي‌شد. گونه‌هاي دخترك، حالا كاملاً يخ بسته بود. او، روزي پر از انتظار را به پايان برده بود و حالا ديگر وقت استراحت بود!!

كسي نمي‌داند كه عاقبت دخترك چه شد؛ امّا چهل چراغ، به ياد انتظار او براي پدر مهربانش، روشن ماندند و نور افشاندند.

از آن روز بعد، هر چهل چراغي و هر چلچراغي، نشانه‌اي براي انتظار شد:

انتظاري سخت و جان سوز ولي پر از تلاش!  انتظاري براي مهربانترين پدر دنيا!

به امید ظهورش

همین ...

                                                                             مسپا

 دوستان سلام

 جدیدا یک ویروسی به دنیای رایانه عرضه شده که گفتم

بدنیست شما هم از اون با خبر باشین این ویروس توسط KASPERSKY 7.0 آپدیت

شده (آخرین نسخه عرضه شده)هم قابل شناسایی نیست

رایانه من به ویروس خطرناک گرفتار شد وبدبختانه من را حدود دو هفته بدون

کامپیتر شخصی کرد.

برای رفع آن مجبور شدم FDISK کنم!!!!!!!!!!!!! (پارتیشن بندی کامل هارد)

امیدوارم شما به این ویروس ناشناخته مبتلا نشوید!!!!!!!!!!!!

عاشق بیچاره............

سلام .

سریع میرم سره اصل مطلب اینکه توفیق اجباری اسم یه فیلمیه به کارگردانی محمد حسین لطیفی . من چون هم آقای لطیفی و عوامل کارشو دوست دارم و از کاراشون خوشم میاد گفتم شاید بد نباشه راجع به یکی از کاراش مطلبی بذارم . آقای لطیفی کارگردان فیلم روز سوم (سینمایی) است که نامزد ۱۲ سیمرغ بلورین جشنواره فجر بود که ۴ تاشو برد که یکیش هم برا بازیگر نقش اول زن بود یعنی باران کوثری . باران تو این فیلم هم بازی کرده . این شما و این توفیق اجباری :

فیلمبرداری « توفیق اجباری » سیزدهمین ساخته ی محمد حسین لطیفی در بزرگراه یادگار امام تهران ادامه دارد . تاکنون بیش از ۷۰ درصد از فیلمبرداری به اتمام رسیده است . یکی از نکات جالب جدیدترین ساخته ی کارگردان فیلم « روز سوم » ٬ فیلمبرداری در خانه ی واقعی محمدرضا گلزار است . فیلمبرداری بخش های مربوط به منزل شخصی محمدرضا گلزار در تاریخ سه شنبه ۱۲ تیرماه به پایان رسید ٬ پس از آن گروه در خیابان شریعتی و پاسداران مشغول فیلمبرداری شدند ٬ هم اکنون نیز فیلمبرداری در بزرگراه یادگار امام تهران ادامه دارد . بازیگرانی همچون محمدرضا گلزار ، رضا عطاران ، باران كوثري ، بهاره رهنما ، نيوشا ضيغمي ، مجيد ياسر ، ليلا عباسي و نعيمه نظام دوست در مقابل دوربین کارگردان فیلم « عینک دودی » به ایفای نقش می پردازند . گروه همچنان نیز شب کار هستند . لوکیشن بعدی « توفیق اجباری » اتوبان نیایش است . تهیه کنندگی این کار بر عهده سید کمال طباطبایی است . .«توفیق اجباری» داستان بازیگری با نام رضا گلزار است که از همسر خود جدا شده است ٬ رضا و همسرش یکدیگر را دوست دارند اما برخی ارتباطات رضا باعث نارضایتی همسرش از او می شود . پیش از این قرار بود چند سکانس از توفیق اجباری در شمال کشور فیلمبرداری شود که فعلا تصمیم خاصی برای فیلمبرداری این سکانس ها گرفته نشده است .

دیگر عوامل فیلم عبارتند از : كارگردان: محمدحسين لطيفي ، مديرفيلمبرداري: محمدرضا سكوت ، صدابردار: سيامك نيازي ، طراحي صحنه و لباس: محسن نوروزي ، طراح چهره‌پردازي: محسن بابايي ، مدير توليد: مجيد ياسر

همین ...

                                                                 مسپا

سلام دوستان

من زیاد وقت نمیکنم بیام ولی نظراتتونو میخونم.

 ازهمه ی کسایی که نظر گذاشتن ممنونم.

شاید بعدا زیاد بیام

جاودانه در زنجیر نگاهداشت

و عشق را در مشت فشرد

حقیقت را در عشق بجوییم

و فراموش نکنیم که...

با عشق آری و...

با هوس هرگز خوشبخت نخواهیم بود.

سلام .

امروزه اونقدر ها سیم کارتو  موبایل میفروشند که تقریبا هر کسی یه موبایل زده تو دستشو داره میره . از  بچه ی ۸-۹ساله گرفته الی ماشاالله . الان دیگه یه ابزار شده موبایل و میشه گفت نداشتن موبایل الان کلاس داره نه ؟؟؟؟ .

من تصمیم گرفتم چند تا از موبایل ها رو با عکسشون براتون بزنم . شاید جالب باشه . من خودم که عاشق برند نوکیا هستم به همین خاطر فقط نوکیا میزارم . بازم اگه کسی از گوشی های دیگه هم خواست بگه رو چشم (احتمال زیاد بگین سونی اریکسون )

این شما و اینم موبایلها (اوه شرمنده تلفن همراه ها ) :

یه چند تا  قدیمی

 ۶۱۱۰ ۸۲۱۰     ۷۲۱۰

۳۳۱۰   ۱۱۰۰ ۶۶۰۰(جواد)

۶۶۱۰ ۳۳۰۰ ۲۶۵۲

حالا یه خورده جدید تر

۷۲۰۰ ۳۱۲۸ ۶۶۸۰

۳۲۳۰ ۷۲۸۰ ۷۲۶۰

۶۲۸۰ ۷۳۸۰ ۳۲۵۰

۶۰۸۰  ۷۳۷۳  ۵۷۰۰

 ۶۱۲۵ ۶۱۱۱ E۹۰

و اما موبایل های سری N نوکیا

N۸۰    N۷۱    N۷۰  

N۷۳    N۷۵      N۷۲

 N۷۷ N۹۰    N۷۶

 N۹۲    N۹۳  N۹۱

و بالاخره آخرین گوشی سری N  که به نسل جدید کامپیوتر هم معروف شده :

N۹۵

امیدوارم از این پست طویل من رازی شده باشین . در مورد هر موبایلی هم که اطلاعات بخواین در خدمتتون هستم (ترجیحا نوکیا باشه راحت ترم ) . به امید روزی پرپست .... !

 همین ...

                                                         مسپا

مقاله قرآن و كامپيوتر توسط (دكتر رشاد خليفه) داراي درجه دكتراي Ph.D از دانشگاه آريزوناي آمريكاست كه با الهام از آيه 11 تا 31 سوره مدثر كه عدد 19 را كليد رمز اعجاز آميز بودن قرآن دانست. اينك ادامه مقاله:

1- اولين آيه قرآن « بسم الله الرحمن الرحيم » داراي 19 حرف عربي است.
2- قرآن مجيد از 114 سوره تشكيل شده است و اين عدد به 19 قسمت است. (6× 19).
3- اولين سوره اي كه نازل شده است سوره علق (شماره96) نوزدهمين سوره از آخر قرآن است.
4- سوره علق 19 آيه دارد.
5- سوره علق 285 حرف (15× 19) دارد.
6- اولين باركه جبرئيل امين با قرآن فرود آمد 5 آيه اولي سوره علق را آورد كه شامل 19 كلمه است.
7- اين 19 كلمه ، 76 حرف (4× 19) دارد كه به تعداد حروف بسم الله الرحمن الرحيم است.
8- دومين باري كه جبرئيل امين فرود آمد 9 آيه اولي سوره قلم (شماره 68) را آورده كه شامل 38 كلمه است. (2 × 19) .
9- سومين باركه جبرئيل امين فرود آمد 10 آيه اولي سوره مزمل (شماره 73) را آورد كه شامل 57 كلمه است. (3× 19).
10- چهارمين باركه جبرئيل فرود آمد 30 آيه اولي سوره مدثر (شماره 74) را آورد كه آخرين آيه آن « بر آن دوزخ 19 فرشته موكلند» مي باشد. (آيه 30) .
11- آفريننده ذوالجلال و عظيم الشأن با آيه 31 سوره مدثر به ما ياد مي دهد كه چرا عدد 19 را انتخاب كرده است. پنج دليل زير را بيان مي فرمايد :
الف) بي ايمانان را آشفته سازد.
ب) به خوبان يهود و نصارا اطمينان دهد كه قرآن آسماني است.
ج) ايمان مومنان تقويت نمايد.
د) تا هر گونه اثر شك و ترديد را از دل مسلمانان و خوبان يهويت و مسيحيت بزدايد.
ه) تا منافقين و كفار را كه سيستم اعدادي قرآن را قبول ندارند رسوا سازد.
13- آفريننده بمامي آموزدكه اين نظم اعدادي قرآن تذكري به تمام جهانيان است (آيه 31 سوره مدثر)ويكي از معجزات عظيم قران است. (آيه 35).
14- هركلمه از جمله آغازيه قرآن بسم الله الرحمن الرحيم در تمام قرآن بنحوي تكرار شده كه به عدد 19 قابل تقسيم است ،بدين ترتيب كه كلمه‍‎‎‎‎‏“ اسم “ 19 باركلمه “ الله “ 2698بار(42*19)، كلمه “ الرحمن “ 57 بار (3*19) وكلمه “ الرحيم “ 114بار (6*19)ديده ميشود.
16- همانطور كه در بالا اشاره شد سوره توبه فاقد آيه افتتاحيه بسم الله است . هر گاه از سوره توبه شروع كرده آنرا سوره شماره يك وسوره يونس را سوره شماره دو فرض نموده وبه همين ترتيب جلو برويم ، ملاحظه مي شود كه سوره النمل نوزدهمين سوره است (سوره 27) كه بسم الله تكميلي را دارد .از اين نظم نتيجه مي گيريم كه قرآني كه اكنون در دست ماست با قرآن زمان پيامبر از لحاظ ترتيب سوره ها يكي است .
17- تعداد كلمات موجود بين دو آيه بسم الله سوره النمل 342(18*19) ميباشد.
18- قرآن مجيد شامل اعداد بيشماري است .مثلاً : ما موسي را براي جهل شب احضار كرديم ،ما هفت آسمان را آفريديم .شمار اين اعداد در تمام قرآن 285(15*19) ميباشد.
19- اگر اعداد 285 فوق را با هم جمع كنيم ، حاصل جمع 174591 (9189*19)خواهد بود .
20- حتي اگر اعداد تكراري را از عدد فوق حذف نماييم حاصل جمع 162146 (8534*19) خواهد بود.
21- يك كيفيت مخصوص به قرآن مجيد اينست كه29 سوره با حروف رمزي شروع ميشود كه معني ظاهري ندارند ، اين علامات در هيچ كتاب ديگري و در هيچ جايي ديده نمي شوند .اين حروف در ابتداي سوره هاي قرآن بخش مهمي از طرح اعدادي اعجاز آميز مي باشد كه بر عدد 19 بنا شده است.اولين نشانه اين ارتباط اينست كه29 سوره از قرآن با اين علامات شروع ميشود.تعداد حروف الفبا دراين رموز14وتعداد خود رمزها نيز14ميباشد.هرگاه تعدادسوره ها(29) وحروف الفبا(14)راباتعدادرمزها(14)جمع كنيم ، حاصل جمع 57(3*19) خواهد بود.
23- سوره قاف كه با حرف ق شروع مي شود (شماره 50 ) شامل 57(3*19) حروف ق است.
24- سوره ديگري در قرآن“ حروف ق را در علامت رمزي خود دارد (سوره شورا شماره 42) كه اگر حروف ق را در اين سوره شمارش نمائيد، ملاحظه خواهيد كرد كه حرف ق 57 (3 * 19) بار تكرار شده است.
25- بدين ترتيب در مييابيد كه دو سوره قرآني فوق الذكر (شماره 50 و 42 ) به اندازه همديگر (57،57) شامل حرف ق هستند كه مجموع آن دو با تعداد سوره هاي قرآن(114) برابر است. چون سوره ق بدين نحو آغاز مي شود : “ق و القرآن المجيد“ تصور حرف ق به معني قرآن مجيد مي نمايد و 114 ق مذكور گواه 114 سوره هاي قرآن است. اين احتساب اعداد آشكار و گويا ، مدلل مي دارد كه 114 سوره قرآن ، تمام قرآن را تشكيل مي دهند و چيزي جز قرآن نيستند.
26- آمار كامپيوتر نشان ميدهد كه فقط اين دو سوره كه با حرف ق آغاز مي شود ، داراي تعداد معيني ق (57 مورد ) هستند ، گوئي خداوند توانا مي خواهد با اشاره و كنايه بفرمايد كه خودش تنها از تعداد حروف الفبا در سوره هاي قرآن با خبر است.
27- يك نمونه در آيه 13 از سوره ق مدلل مي دارد كه هر كلمه و در حقيقت هر حروف در قرآن مجيد به دستور الهي و طبق يك سيستم اعدادي بخصوصي كه بيرون از قدرت بشر است گنجانيده شده است اين آيه مي فرمايد “عاد ، فرعون و اخوان لوط “ در تمام قرآن مردمي كه لوط را نپذيرفتند ، قوم ناميده مي شوند. خواننده بلافاصله متوجه مي شود كه اگر بجاي « اخوان » در سوره ق كلمه « قوم » بكار بدره مي شد چه اتفاقي مي افتاد . در اين صورت ذكر كلمه قوم بجاي اخوان، حرف « ق» در اين سوره 58 بار تكرار مي شد و عدد 58 به 19 قابل قسمت نيست و لذا با تعداد 57 «ق» كه در سوره شورا مطابقت نمي كرد و جمع آن دو با تعداد سوره هاي قرآن برابرنمي شد ، بدين معني كه با جايگزين كردن يك كلمه بجاي ديگري نظم قرآن از بين ميرود.
28- تنها سوره اي كه با حرف « ن » آغاز ميشود ، سوره قلم است ( شماره 6 ) اين سوره 133 « ن » دارد كه به 19 قابل قسمت است ( 7×19).
29- سه سوره اعراف (شماره 7 ) مريم ( شماره 19 ) و ص ( شماره 38) كه با حروف « ص» شروع ميشوند، جمعاً 152 حرف « ص » دارند ( 8×19).
30- در سوره طه (شماره 20 ) جمع تعداد حروف « ط » و « هـ» 344 ميباشد ( 18 × 19) .
31- در سوره « يس » تعداد حروف « ي » و « س» 285 ميباشد ( 15×19).
32- در هفت سوره 40 تا 46 كه با رمز « حم » شروع ميشوند تكرار حروف 2166 ميباشد (14*19) بنابراين تمام حروف اختصاري كه در ابتداي سوره هاي قرآن قرار دارند . بدون استثناء در روش اعددي اعجاز آميز قرآن شركت دارند. بايد توجه داشت كه اين روش اعدادي قرآن ، در مواردي ساده و در خور فهم اشخاص معمولي است ، اما در موارد ديگر ، بسيار مشكل و پيچيده بوده و براي درك آنها اشخاص تحصيل كرده بايد از ماشينهاي الكترونيكي كمك بگيرند .
33- در سوره هاي شماره 2و3و7و13و19و30و31و32 كه با رمز « الم » شروع ميشوند تعداد حروف الف ، لام ، ميم جمعاً 26676 مورد و قابل قسمت به 19 ميباشند ( 1404*19).
34- در سوره هاي 20و26و27و28و36و42 كه با رمز « طس » يا يكي از دو حرف مزبور (ط ، س) آغاز ميشوند تعداد دو حرف « ط » و «س» 494 مورد ميباشد ( 26*19).
35- در سوره هاي 10و11و12و14و15 كه با رمز « الر» آغاز مي شوند تعدا الف ، لام ، راء به اضافه تعداد ( راء ) تنها در سوره سيزدهم ،9،97 مورد است كه اين عدد قابل قسمت بر عدد 19 مي باشد (511*19).
36- در سوره هايي كه با رمز يكي از حروف “ط“ “س“ و “م“ آغاز مي شوند ، تعداد حروف طاء و سين و ميم 9177 مورد مي باشد (438*19).
37- در سوره رعد ( شماره 13 ) كه با حرف رمزي “المرا“ آغاز مي شود ، تعداد حروف (الف ، لام ، ميم، را ) 1501 مورد مي باشد (79*19).
38- در سوره اعراف (شماره 7) كه با حروف رمزي “المص“ شروع مي گردد تعداد وقوع “الف“ 2572 مورد ، حرف “لام“ 1523 مورد ، حرف “ميم“ 165 و حرف “ص“ 98 مورد كه جمعاً عدد 5358 بدست مي آيد(282*19).
39- در سوره مريم (شماره 19) كه با حروف “كهيعص“ شروع مي شود ، تعداد حروف (كاف ، ها ، يا ، عين ، صاد) 798 مورد مي باشد (42*19).
40- در سوره شورا (شماره 42) كه با حروف “حم عسق “ شروع مي شود ، تعداد حروف (حا ، ميم ، عين، سين ، قاف ) 570 مورد مي باشد(30*19).
41- در سيزده سوره اي كه حرف “الف“ در لغت رمزي آنهاست (سوره هاي شماره 2 ، 3 ، 7 ، 10 ، 11 ، 12 ، 13 ، 14 ، 29 ، 30 ، 31 ، 32و15 ) جمع الف هاي موجود 17499 مورد مي باشد(921*19).
42- در سيزده سوره فوق الذكر جمع حروف “لام“ 1870 مورد مي باشد(620*19).
43- در هفده سوره اي كه حروف “ميم“ در لغت رمزي آنها ست (سوره هاي شماره 2 ، 3 ، 7 ، 13 ، 32 ، 26 ، 28 ، 29 ، 31 ، 30 ، 40 ، 41 ، 42 ، 43 ، 44 ، 45 ، 46 ) جمع حروف “ميم“ 8683 مورد مي باشد (457*19).
درتاريخ ، كتابي سراغ نداريم كه مانند قرآن طبق يك سيستم عددي تنظيم شده باشد بر اين حقيقت علاوه بر 43 بند پيشين ، موارد زير نيز گواه صادقي است:
الف: كلمه “الله“ 2698 مرتبه در قرآن تكرار شده كه مضربي از عدد 19 است (142 * 19 ) و تعداد حروف “بسم الله الرحمن الرحيم“ نيز 19 مورد مي باشد. مسئله جالب اينكه در سوره اخلاص بعد از “قل هو الله احد “ جمله “ الله الصمد“ آمده در صورتي كه اگر “هو الصمد“ مي آمد ، جمله صحيح بود. از نظر دسترو زباني بايد “هو “ مي آمد اما با اين حال “الله“ آمده است ، اگر بجاي “الله“ “هو“ مي آمد ، سيستم رياضي قران بهم مي ريخت و اين مسئله شباهت زيادي دارد به همان “اخوان“ و “قوم“ در سوره “ق“.
ب: مورد جالب ديگر در سوره مريم حروف مقطعه كهيعص مي باشد كه بصورت حروف آغازين آمده است ، اين حروف در سوره مريم ، بصورت جداگانه ، با اين تعداد بكار رفته اند: حرف “ك“ 137 مرتبه، حرف “ه“ 168 مرتبه ، حرف “ي“ 345 مرتبه ، حرف “ع“ 122 مرتبه، حرف ص“ 26 مرتبه. جمع اين ارقام به اين صورت است:
345+ 168+137+122+26= 897 كه مضروب عدد 19 مي باشد (42*19) يعني مجموع تكرار حروف پنجگانه (ك، ه ، ي ، ع ، ص،) سوره مريم (سوره شماره 19) علاوه بر آنكه برعدد 19 (تعداد حروف بسم الله الرحمن الرحيم ) قابل تقسيم است، بر عدد 14 (كه تعداد حروف مقطعه است) نيز قابل تقسيم مي باشد(798=57*14).
پ: در قرآن بعضي از كلمات با كلمه هاي ديگر كه از نظر معني با همديگر تناسب دارند يكسان به كار رفته اند. مثلاً :
1- كلمه “حيوه“ 145 بار با مشتقات آن در قرآن بكار رفته است و به همان تعداد (145 بار ) كلمه “موت يا مرگ“ با مشتقاتش بكار رفته است.
2- كلمه “دنيا “ 115 بار و كلمه “آخرت“ هم 115 بار بكار رفته است.
3- كلمه “ملائكه“ 88 بار در قرآن آمده است و كلمه “شياطين“ نيز به همان تعداد 88 بار بكار برده شده اند.
4-“حر“ يعني گرما 40 بار و كلمه “ برد“ يعني سرما نيز 40 بار بكار برده شده اند.
5- كلمه “مصائب“ 75 بار و كلمه “شكر“ نيز 75 بار
6- كلمه زكات 32 بار و كلمه “بركات“ نيز 32 بار .
7- كلمه “عقل“ ومشتقات آن 49 بار و كلمه “نور“ نيز با مشتقاتش 49 بار .
8- كلمه “يوم “ به معني روز و “شهر“ به معني ماه در قرآن به ترتيب 365 بار و 12 بار بكار رفته اند.
9- كلمه “رجل“ به معني مرد 24 بار و كلمه “امرأه “ به معني زن نيز 24 بار در قرآن بكار رفته اند.
10- كلمه “امام“ بصورت مفرد و جمع 12 بار در قرآن آمده است.
آيا اينها تصادفي است؟
ت: تفاوتهايي د رحدود يك ده هزارم. ضمن بررسي سوره مريم و زمر ديدم كه نسبت “درصد“ مجموع حروف ( ك، ه ، ي ، ع، ص) در هردو سوره مساوي است با اينكه بايد در سوره مريم بيش از هر سوره ديگر باشد زيرا اين حروف مقطعه فقط در آغاز سوره مريم قرار دارد. اما هنگاميكه محاسبات مربوط به نسبت گيري حروف دو سوره را از رقم سوم اعشار بالاتر بردم روشن شد كه نسبت مجموع اين حروف در سوره مريم يك ده هزارم (0001/0 ) بيش از سوره زمر است . اين تفاوتهاي جزئي راستي عجيب و حيرت آوراست.
اسلامي قرآن را بخوانيد و عمل كنيد كه سعادت بشر در آن نهفته است.
يا دليل المتحيرين
در يازدهم سپتامبر 2001ميلادي چند هواپيما با برجهاي دوقلوي نيويورك در خيابان جرف هاربا طبقه 109 آن اصابت مي كند كه اين امر موجب بوجود آمدن تشنج هاي سياسي واقتصادي و اجتماعي شد و نشان داد بنيا نهاي چپاول و غارتگري سست و بي پايه مي باشد ؛ كه خداوند سبحان 1400 سال پيش توسط پيامبر خود در قرآن كريم به اين موضوع اشاره مي كند.
سوره توبه ؛ جزء 11 و سوره 9 قرآن كريم مي باشد. روز حادثه : 11/9/2001
كلمه 2001 آن جرف هار مي باشد. محل برج : خيابان جرف هار
خداوند در آيه 109 سوره به خرابي بنا اشاره مي فرمايد. طبقه اصابت : 109